ایرانیان جهان - فارس /تغییر فصل‌ها رنج ساکنان نوار غزه، به‌ویژه آوارگانی را که در چادرهای فرسوده و دست‌ساز زندگی می‌کنند، دوچندان کرده است.
نخستین سامانه کم‌فشار جوی که در فصل جاری به غزه رسید، عمق بحران انسانی را تشدید کرده و به گفته دفتر اطلاع‌رسانی دولتی غزه، موجب آب‌گرفتگی ۷۰ هزار چادر آوارگان و فروریختن شماری از ساختمان‌های آسیب‌دیده شده است.
با تغییر فصل‌ها، رنج مردم نوار غزه، به‌ویژه کسانی که در چادرهای فرسوده زندگی می‌کنند، تشدید شده است؛ چادرهایی که بیشتر ساکنان آن‌ها با استفاده از امکانات موجود در بازار محلی، از جمله پارچه، پوشش‌های پلاستیکی، چوب و برخی لوله‌های فلزی باقی‌مانده از خانه‌ها و ساختمان‌های ویران‌شده، خودشان برپا کرده‌اند.
اگرچه نهادهای امدادرسان در ماه‌های نخست جنگ نسل‌کشی، انواع مختلفی از چادرها را با کیفیت‌های متفاوت در اختیار آوارگان قرار دادند، اما بیش از یک سال از عمر جدیدترین آن‌ها می‌گذرد و شرایط تابستان و زمستان نیز روند فرسودگی و از بین رفتن پارچه‌های آن‌ها را تسریع کرده است. این وضعیت در حالی ادامه دارد که اجرای مرحله دوم توافق آتش‌بس همچنان متوقف مانده است؛ مرحله‌ای که قرار بود سازوکار بازسازی و ورود خانه‌های پیش‌ساخته موقت برای اسکان آوارگان در آن مشخص شود.
نخستین سامانه کم‌فشار جوی فصل جاری نیز بحران انسانی را عمیق‌تر کرد و بنا بر اعلام دفتر اطلاع‌رسانی دولتی غزه، به آب‌گرفتگی ۷۰ هزار چادر آوارگان و فروریختن برخی ساختمان‌های آسیب‌دیده منجر شد.
ابومحمد ۶۷ ساله، زندگی بیش از دو سال در چادرها را این‌گونه توصیف می‌کند: «زندگی در چادر یعنی نگرانی دائمی درباره همه‌چیز.» او توضیح می‌دهد که در تابستان، ساکنان چادر همواره نگران خطر جوندگان، خزندگان و حشرات هستند؛ موجوداتی که به گفته او، جرئت بیشتری برای نزدیک شدن به انسان پیدا کرده‌اند.
ابومحمد در گفت‌وگو با عربی۲۱ می‌گوید این موجودات همواره در غزه وجود داشته‌اند، اما تا حدی دور از محل سکونت مردم و بیشتر در مناطق متروکه، زمین‌های باز و مناطق کشاورزی زندگی می‌کردند. با این حال، در جریان سال‌های جنگ نسل‌کشی، آوارگان ناچار شدند به مناطقی پناه ببرند که زیستگاه این موجودات بود و در نتیجه، عملاً وارد قلمرو زندگی آن‌ها شدند.
او می‌افزاید: «در تابستان داخل چادر زندگی می‌کنی و مدام نگران هستی که مبادا مار یا موشی یکی از اعضای خانواده‌ات را بگزد یا نیش بزند. از طرف دیگر، ممکن است به دلیل قرار گرفتن در معرض گرمای شدید دچار کم‌آبی بدن شوی؛ چون در واقع داخل یک گلخانه زندگی می‌کنی که دمای آن حتی از هوای بیرون چادر هم بسیار بالاتر می‌رود.»
وی ادامه می‌دهد: «مشکلات پایانی ندارند. هر بار که برای مشکلی راه‌حلی پیدا می‌کنی، مشکل تازه‌ای ظاهر می‌شود؛ فاسد شدن سریع مواد غذایی، مگس‌ها، گرمازدگی و عوارض قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض آفتاب. وقتی به همه این شرایط عادت می‌کنی، فصل تغییر می‌کند و وارد چرخه تازه‌ای از رنج می‌شوی.»
ابومحمد تصریح کرد که با وجود آمادگی برای زمستان، از جمله پوشاندن چادر با روکش‌های پلاستیکی ضدآب و تلاش برای انتخاب مکانی که آب در آن جمع نشود، این اقدامات صرفاً تلاش‌هایی ابتدایی هستند که معمولاً با نخستین بارندگی جدی و آزمون واقعی، ناکام می‌مانند.
ابراهیم ۳۶ ساله تأکید می‌کند که مشکل اصلی آب‌گرفتگی چادرها صرفاً نفوذ آب به محل خواب، لباس‌ها و وسایل شخصی نیست؛ وسایلی که جایگزین کردن یا تهیه دوباره آن‌ها در شرایط کنونی غزه بسیار دشوار است.
مشکل اصلی، آگاهی از این واقعیت است که تمام وسایل و دارایی‌های افراد نه‌تنها با آب باران، بلکه با فاضلاب نیز آلوده شده‌اند.
ابراهیم در گفت‌وگو با عربی۲۱ توضیح می‌دهد که با آغاز آوارگی و زندگی در چادرها، مردم ناچار شدند به‌جای استفاده از شبکه فاضلابی که تخریب شده بود، سرویس‌های بهداشتی ابتدایی ایجاد کنند که بر اساس حفر چاه‌هایی برای جذب فاضلاب و فضولات کار می‌کنند.
او می‌گوید: «از صدها یا حتی هزاران چاه در هر منطقه صحبت می‌کنیم که بیشتر آن‌ها را افراد عادی و نه متخصصان احداث کرده‌اند؛ بنابراین، ظرفیت جذب و تخلیه آن‌ها چندان مناسب نیست. با شکل‌گیری سیلاب در پی بارندگی، تمام این فاضلاب‌ها در محل‌های تجمع آب به سطح زمین می‌آیند و وارد چادرها، محل تجمع مردم و حتی طبقات همکف ساختمان‌ها می‌شوند.»
وی با اشاره به تخریب شبکه فاضلاب و نبود سامانه‌ای برای هدایت آب‌های باران، می‌افزاید: «از یک سو شبکه فاضلاب ویران شده و امکان تخلیه آب باران وجود ندارد و از سوی دیگر، خاک مناطق نیز به دلیل چاه‌های فاضلابی که مردم حفر کرده‌اند، از قبل مرطوب و اشباع از آب است؛ چه خاک شنی باشد و چه رسی. بنابراین، وقتی بارندگی شدید و غیرمعمول آغاز شد، فاجعه کنونی رقم خورد.»
ابراهیم همچنین یادآور می‌شود: «سه سال است که بدون برق و بدون ماشین لباس‌شویی زندگی می‌کنیم؛ مگر در مواردی که برخی طرح‌های کوچک خدماتی، ماشین‌های لباس‌شویی را در ازای دریافت هزینه و بر اساس حجم لباس‌ها در اختیار مردم قرار می‌دهند. البته این مراکز نیز از شستن لباس‌هایی که به فاضلاب آلوده شده‌اند، خودداری می‌کنند.»
ام‌فارس ۴۱ ساله می‌گوید صحنه‌های آب‌گرفتگی چادرها را از پنجره آپارتمانی که در شهر غزه اجاره کرده و همچنین از طریق ویدئوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی مشاهده می‌کند و نمی‌تواند جلوی گریه خود را بگیرد؛ چراکه دو زمستان پیاپی همین شرایط و رنج‌ها را هنگام زندگی در چادر تجربه کرده است.
ام‌فارس در گفت‌وگو با عربی۲۱ عنوان می‌کند که در جریان جنگ نسل‌کشی، هم خانه خود و هم خانه خانواده‌اش را از دست داده و در نخستین زمستان جنگ ناچار شده در چادری ابتدایی زندگی کند؛ چادری که درست مانند اتفاقی که در سامانه کم‌فشار جوی اخیر رخ داد، به‌طور کامل زیر آب رفت.
او توضیح می‌دهد: «در زمستان دوم، از طریق یک مؤسسه توانستیم چادر گنبدی‌شکل تهیه کنیم؛ چادری با ساختار مربعی و سقفی منحنی که مانع جمع شدن آب روی آن می‌شود. این چادر در برابر آب مقاوم بود و آن زمستان به‌شدت دچار آب‌گرفتگی نشدیم؛ چون چادر گنبدی داشتیم. تصور کنید که حتی در زمینه نوع چادری که در اختیار دارید نیز طبقات اجتماعی شکل گرفته است؛ زیرا نداشتن چنین چادری به معنای از دست دادن تمام امکانات ابتدایی زندگی است که برای ادامه حیات به آن‌ها متکی هستید.»